میراثگردی ایران؛ از خانههای تاریخی خصوصی تا هلدینگهای بزرگ + اینفوگرافی
به گزارش نبض بازار ، احیای بناهای تاریخی ایران دیگر صرفاً یک فعالیت حفاظتی نیست و بهتدریج به بخشی از اقتصاد گردشگری کشور تبدیل شده است. از خانههای قاجاری و صفوی که با سرمایه کارآفرینان محلی به بوتیکهتل تبدیل میشوند تا کاروانسراهای تاریخی که در قالب پروژههای بزرگ هتلداری احیا میشوند، دو مدل متفاوت در این بازار شکل گرفته است؛ یک مدل خرد، پراکنده و مبتنی بر سرمایهگذاران مستقل و یک مدل نهادی که پشتوانه مالی، مدیریتی و برندینگ هلدینگهای بزرگ گردشگری را در اختیار دارد.
میراثگردی خرد؛ صدها خانه تاریخی، صدها کارآفرین مستقل
در شهرهایی مانند یزد، اصفهان و کاشان، تبدیل خانههای تاریخی به اقامتگاههای سنتی و بوتیکهتل طی سالهای اخیر به یکی از روندهای قابلتوجه گردشگری تبدیل شده است. بسیاری از این پروژهها در مقیاسی کوچک اجرا میشوند و سرمایهگذار آنها یک فرد، خانواده یا کارآفرین محلی است.
در یزد، بافت تاریخی شهر نمونه روشنی از این روند است. بوتیکهتل سنتی کتروا که در سال ۱۴۰۲ افتتاح شد، از ترکیب سه خانه تاریخی متعلق به دوره قاجار شکل گرفته و با حفظ عناصری مانند سردر آجری، حیاط سنتی و بادگیر، به یک اقامتگاه ۱۵ واحدی تبدیل شده است.
در اصفهان نیز نمونههای متعددی از همین مدل دیده میشود. هتل سنتی عتیق با معماری سنتی و ۳۰ اتاق، بوتیکهتل دالان جهان که در سال ۱۴۰۲ در یک خانه تاریخی متعلق به دوره صفوی راهاندازی شد و اقامتگاه خانه صدیق که در سال ۱۴۰۳ در یک خانه با قدمت حدود ۱۰۰ سال افتتاح شد، نمونههایی از تبدیل داراییهای تاریخی کوچک به محصولات گردشگری هستند.
ویژگی مشترک این پروژهها، مقیاس نسبتاً محدود و استقلال مدیریتی آنهاست. سرمایهگذار معمولاً مستقیماً پروژه را مدیریت میکند و فرآیند دریافت مجوزهای لازم را از مراجع مرتبط با میراث فرهنگی و گردشگری دنبال میکند.
میراثگردی نهادی؛ وقتی یک هلدینگ وارد میشود
در نقطه مقابل این مدل، سرمایهگذاری نهادی و بزرگمقیاس قرار دارد؛ مدلی که شرکتهای تخصصی گردشگری و هلدینگهای سرمایهگذاری میتوانند آن را دنبال کنند.
سمگا (گروه مالی گردشگری) یکی از نمونههای این رویکرد است. این مجموعه که در سال ۱۳۸۸ با هدف فعالیت در حوزه گردشگری و سرمایهگذاری مرتبط با این صنعت تأسیس شد، بهتدریج سبدی از پروژههای اقامتی، گردشگری و خدمات مرتبط با این صنعت ایجاد کرده است.
تفاوت اصلی این مدل با سرمایهگذاری یک کارآفرین محلی، صرفاً در میزان سرمایه نیست. یک مجموعه نهادی میتواند پروژه را به یک شبکه بزرگتر متصل کند؛ از مدیریت هتل و بازاریابی گرفته تا استانداردسازی خدمات و استفاده از ظرفیت برند.
نمونه این رویکرد را میتوان در پروژه هتل بوتیک کاروانسرای وکیل کرمان مشاهده کرد؛ پروژهای که در مجموعه گروه هتلهای بینالمللی رکسان (گروه مالی گردشگری) قرار میگیرد و از ظرفیت یک ساختار هتلداری بزرگتر برای بهرهبرداری و مدیریت استفاده میکند.
این تفاوت، کاروانسرای تاریخی را از یک پروژه منفرد به بخشی از یک زنجیره هتلداری تبدیل میکند؛ زنجیرهای که بنا بر اطلاعات ارائهشده، بیش از ۲۵۸۷ اتاق در سراسر کشور دارد.
چرا تفاوت مقیاس اهمیت دارد؟
تفاوت میان این دو مدل، مستقیماً به نوع پروژههایی مربوط میشود که هرکدام توان اجرای آن را دارند.
یک سرمایهگذار مستقل میتواند یک خانه تاریخی را خریداری یا اجاره کند، آن را مرمت کند و با تبدیل بنا به یک اقامتگاه ۱۰ تا ۳۰ اتاقه، محصولی گردشگری ایجاد کند. این مدل به سرمایه کمتری نیاز دارد و تصمیمگیری در آن نیز سریعتر است.
اما بازسازی یک کاروانسرای تاریخی بزرگ، ایجاد زیرساختهای اقامتی در یک مجموعه گسترده یا تبدیل چند بنای تاریخی به یک مقصد گردشگری، معمولاً به سرمایه، تخصص حقوقی، دانش مرمت، مدیریت هتل و توان بازاریابی بیشتری نیاز دارد.
اینجاست که مدل هلدینگی اهمیت پیدا میکند. مجموعهای مانند سمگا میتواند منابع مالی و مدیریتی چند پروژه را در یک ساختار متمرکز کند و از تجربه یک پروژه برای توسعه پروژههای دیگر استفاده کند.
دو مدل، بدون رقابت مستقیم
البته قرار نیست این دو مدل یکدیگر را حذف کنند. اتفاقاً ساختار بازار گردشگری میراثی نشان میدهد هر دو میتوانند همزمان رشد کنند.
بوتیکهتلهای کوچک در بافت تاریخی یزد و اصفهان معمولاً محصولی شخصیتر ارائه میکنند. تعداد محدود اتاقها، معماری منحصربهفرد و فضای خانوادگیتر، بخشی از جذابیت این اقامتگاههاست.
در مقابل، پروژههای بزرگتر میتوانند ظرفیت بیشتری برای پذیرش مسافران داشته باشند و از امکانات حرفهایتر هتلداری، شبکه فروش، سیستم رزرو و برندینگ گسترده استفاده کنند.
در نتیجه، یک گردشگر مستقل ممکن است بوتیکهتل کوچک را ترجیح دهد، در حالی که گروههای گردشگری و تورهای سازمانیافته بیشتر به ظرفیت و استانداردهای یک مجموعه بزرگتر نیاز داشته باشند.
چشمانداز؛ از حفظ بنا تا ساخت مقصد
روند موجود نشان میدهد آینده میراثگردی ایران صرفاً در مرمت بناها خلاصه نمیشود. چالش اصلی این است که بناهای تاریخی پس از مرمت چگونه به بخشی پایدار از اقتصاد گردشگری تبدیل شوند.
در مقیاس خرد، کارآفرینان محلی میتوانند با سرمایههای کوچکتر، تعداد زیادی از خانههای تاریخی را وارد چرخه اقتصادی کنند. این مدل به دلیل پراکندگی بالا، ظرفیت ایجاد شبکه گستردهای از اقامتگاههای کوچک را دارد.
در مقیاس نهادی، هلدینگهایی مانند سمگا (گروه مالی گردشگری) میتوانند سراغ پروژههایی بروند که به سرمایه و مدیریت بیشتری نیاز دارند و بناهای تاریخی بزرگتر را در قالب محصولات گردشگری حرفهای وارد بازار کنند.
جمعبندی؛ یک میراث، دو مدل سرمایهگذاری
میراثگردی ایران امروز در دو مقیاس متفاوت در حال توسعه است. در یک سو، صدها سرمایهگذار و کارآفرین مستقل قرار دارند که خانههای تاریخی یزد، اصفهان و دیگر شهرهای تاریخی را به بوتیکهتل و اقامتگاه تبدیل میکنند؛ مدلی کوچک، متنوع و پراکنده که بهسرعت در حال گسترش است.
در سوی دیگر، هلدینگهای تخصصی گردشگری قرار دارند که با تکیه بر منابع مالی، مدیریت حرفهای و شبکه هتلداری، امکان ورود به پروژههای بزرگتر و پیچیدهتر را دارند؛ رویکردی که نمونههایی مانند کاروانسرای وکیل کرمان را دربرمیگیرد.
در نهایت، هر دو مسیر یک هدف مشترک دارند: تبدیل میراث تاریخی از یک دارایی خاموش به یک دارایی زنده و مولد. تفاوت در این است که کارآفرین مستقل این کار را در مقیاس یک خانه انجام میدهد و هلدینگ بزرگ میتواند آن را در مقیاس یک مقصد گردشگری دنبال کند.