- پروژههای توسعهای و طرحهای تفصیلی: نمونه بافت تاریخی شیراز نشان میدهد که طرحهای موسوم به توسعه شهری (مانند طرح توسعه حرمها) بدون پیوست فرهنگی و میراثی، بزرگترین تهدید برای بافتهای پیوسته تاریخی هستند.
- پروژههای عمرانی و بیتوجهی به لایههای باستانی: حادثه گذر کمرزرین اصفهان بیانگر آن است که حتی بدون تخریب رو زمینی، عملیات عمرانی بیمحابا میتواند به لایههای پنهان و باستانشناختی شهر صدمه جبرانناپذیر بزند.
- تهدید خانههای قاجاری و معاصر: فرقی نمیکند بنا مربوط به دوره قاجار باشد (مانند خانه امینلشکر) یا معماری مدرن ثبتشده (مانند خانه اقبالیان)، سوداگران زمین و بیتوجهی متولیان، هر دو دسته را در معرض نابودی قرار دادهاند.

1. سرای دلگشا | تهران (۱۳۸۹):
وضعیت: تخریب کامل
نکته کلیدی: این تخریب پس از «خروج از فهرست آثار ملی» صورت گرفت که نشاندهنده آسیبپذیری قانونی بناها پیش از تخریب فیزیکی است.
2. خانه صداقت | تهران (۱۳۹۰):
وضعیت: تخریب کامل
نکته کلیدی: مشابه سرای دلگشا، این بنا نیز پس از خروج از ثبت ملی تخریب شد.
3. خانه صفوی محمد مروج | یزد (۱۳۹۲):
وضعیت: تخریب کامل
نکته کلیدی: تخریب این اثر ارزشمند در بافت تاریخی یزد نیز پس از خروج از فهرست آثار ملی اتفاق افتاد.
4. خانه خوشبخت و خانه خانجانی | همدان (۱۴۰۰):
وضعیت: تخریب
نکته کلیدی: این مورد مربوط به تخریب همزمان دو خانه تاریخی در بافت قدیمی شهر همدان است.
5. خانه اقبالیان | همدان (۱۴۰۲):
وضعیت: تخریب کامل
نکته کلیدی: این بنا با وجود داشتن «معماری مدرن و ثبت ملی شده»، قربانی تخریب شد.
6. بافت تاریخی شیراز | شیراز (۱۴۰۱ تا ۱۴۰۳):
وضعیت: تخریب چندین بنای تاریخی
*نکته کلیدی: این تخریبها در محدوده «طرح توسعه شاهچراغ» و به صورت زنجیرهای رخ داده است.
7. گذر کمرزرین | اصفهان (۱۴۰۴):
وضعیت: آسیب به لایههای باستانشناختی
*نکته کلیدی: آسیب به شواهد تاریخی در جریان عملیات عمرانی شهری رخ داده است.
8. خانه امینلشکر | تهران (۱۴۰۴):
وضعیت: آغاز عملیات تخریب و سپس متوقف شدن
نکته کلیدی: این خانه قاجاری ثبت ملی شده در خطر جدی تخریب قرار داشت که با مداخله موقت متوقف شد.