به گزارش نبض بازار-آمارهای رسمی منتشر شده توسط پتروشیمی اصفهان درباره عملکرد مالی و عملیاتی نیمه اول سال مالی ۱۴۰۴، نشان میدهد که مصرف منابع ارزی و انرژی این شرکت به شکل نگرانکنندهای بالا بوده و از مدیریت بهینه فاصله دارد. این وضعیت نه تنها میتواند سودآوری شرکت را تحت تأثیر قرار دهد، بلکه ریسکهای عملیاتی و مالی آن را نیز افزایش میدهد. به نظر میرسد که اگر تصمیمات اصلاحی فوری اتخاذ نشود، این روند در بلندمدت باعث کاهش اعتماد سرمایهگذاران و سهامداران خواهد شد.
مصارف ارزی: منابع در خطر
بر اساس دادههای منتشر شده، فروش صادراتی پتروشیمی اصفهان در درهم از ابتدای سال مالی تا پایان مرداد ۱۴۰۴ بالغ بر ۸۰،۶۴۵،۷۱۹ درهم بوده که معادل حدود ۹،۵۲۹ میلیارد ریال میشود. با این حال، مصارف ارزی شرکت در همان دوره برای خرید ماشینآلات، تجهیزات و سایر هزینهها به حدود ۴۷،۳۶۱،۳۸۶ درهم رسیده است.
مشکل اصلی این است که بخش عمدهای از منابع ارزی صرف خرید ماشینآلات و سایر هزینهها شده و هیچ شفافیتی درباره بازدهی این سرمایهگذاریها ارائه نشده است. برنامهریزی ارزی شرکت به نظر میرسد که در عمل کارایی لازم را نداشته باشد و استفاده بهینه از ارز در فعالیتهای تولیدی و توسعهای هنوز اجرایی نشده است.
خرید مواد اولیه: فشار مضاعف بر منابع داخلی
آمار پتروشیمی اصفهان نشان میدهد که خرید مواد اولیه داخلی، به ویژه مخلوط آروماتیکهای سبک و هیدروژن، در نیمه اول سال ۱۴۰۴ با نرخهای بسیار بالا انجام شده است. به عنوان نمونه، خرید هیدروژن تا پایان مرداد ۱۴۰۴ حدود ۶۴۶ میلیون ریال ثبت شده که رشد قابل توجهی نسبت به سال گذشته را نشان میدهد.
افزایش بیرویه خرید مواد اولیه داخلی، بدون برنامه شفاف مدیریت موجودی و کاهش ضایعات، میتواند باعث هدررفت منابع و افزایش فشار مالی بر شرکت شود. نکته جالب این است که خرید مواد اولیه وارداتی تقریباً صفر گزارش شده است. با توجه به نوسانات قیمتها و نرخ ارز، استفاده هوشمندانه از واردات میتوانست بخشی از فشار بر منابع داخلی را کاهش دهد و به بهبود تراز مالی کمک کند.
فروش صادراتی و مدیریت منابع ارزی: درآمد بالا، بهرهوری پایین
فروش صادراتی پتروشیمی اصفهان بالغ بر ۸۰،۶۴۵،۷۱۹ درهم بوده و معادل حدود ۹،۵۲۹ میلیارد ریال است، اما مصارف ارزی، به ویژه برای خرید ماشینآلات و تجهیزات، بیش از نصف منابع ارزی شرکت را به خود اختصاص داده است. خرید ماشینآلات و تجهیزات در همین دوره به ارزش ۳۰،۹۷۱،۴۸۳ درهم (۱،۸۲۳ میلیارد ریال) انجام شده و سایر مصارف ارزی حدود ۴۷،۳۶۱،۳۸۶ درهم برآورد شده است.
این آمار نشان میدهد که نزدیک به ۹۵ درصد منابع ارزی پتروشیمی اصفهان صرف مصارف عملیاتی و سرمایهای شده، بدون آنکه گزارشی از بازدهی این سرمایهگذاریها ارائه شود. این وضعیت، نشاندهنده کمبود شفافیت و کارایی در مدیریت منابع ارزی شرکت است و میتواند اعتماد سرمایهگذاران را تحت تأثیر قرار دهد.
مصرف انرژی: گاز و آب در مسیر نگرانکننده
بررسی آمار مصرف انرژی در پتروشیمی اصفهان نشان میدهد که شرکت در نیمه اول سال ۱۴۰۴ بیش از ۴،۲۳۰ میلیارد ریال انرژی مصرف کرده است. سهم عمده این هزینهها مربوط به آب و گاز مصرفی در بخش محصولات شیمیایی است.
با وجود کاهش نسبی مصرف آب در مقایسه با ماههای قبل، مصرف گاز روند صعودی داشته و از حدود ۳،۲۹۴ میلیارد ریال در مرداد به ۳،۸۳۳ میلیارد ریال در شهریور رسیده است. این موضوع نشان میدهد که کنترل انرژی و بهینهسازی فرآیندها هنوز به طور کامل در پتروشیمی اصفهان اجرایی نشده است. مصرف گاز بالا به خصوص در بخش تولید محصولات شیمیایی، هم فشار مالی به شرکت وارد میکند و هم باعث کاهش بهرهوری انرژی میشود.
اصلاحات و پیشبینیها: شفافیت کم
یکی دیگر از مشکلات پتروشیمی اصفهان، عدم شفافیت در اصلاح دادهها و پیشبینیهای مالی و عملیاتی است. در تمام جداول ارائه شده، بخش اصلاحات تقریباً خالی باقی مانده و پیشبینیهای پایان سال مالی با جزئیات کافی ارائه نشدهاند. این موضوع باعث میشود که تحلیلگران و سهامداران نتوانند روند عملکرد شرکت را به طور دقیق بررسی کنند و برنامهریزی مالی مناسبی داشته باشند.
پیامدهای عملیاتی و مالی
مصرف بالای ارز و انرژی، همراه با خرید بیرویه مواد اولیه، علاوه بر فشار بر منابع مالی شرکت، میتواند به افزایش هزینه تولید و کاهش حاشیه سود منجر شود. عدم شفافیت در گزارشها و پیشبینیها، ریسک سرمایهگذاری در پتروشیمی اصفهان را افزایش داده و اعتماد سهامداران و بازار سرمایه را به چالش میکشد.
به عبارت دیگر، عملکرد نیمه اول سال ۱۴۰۴ پتروشیمی اصفهان زنگ خطری برای سهامداران و سرمایهگذاران است. مصرف بیرویه ارز و انرژی، خریدهای داخلی غیرکارآمد و عدم شفافیت در گزارشها، همگی نشانههای ناکارآمدی در سیستمهای مدیریتی شرکت هستند.
اگر اقدامات اصلاحی فوری در پتروشیمی اصفهان انجام نشود، این روند میتواند در بلندمدت باعث کاهش سودآوری، افزایش ریسکهای عملیاتی و مالی و تضعیف اعتماد سرمایهگذاران شود. کارشناسان و تحلیلگران معتقدند که شرکت نیازمند بازنگری اساسی در مدیریت منابع ارزی و انرژی، شفافیت در خرید مواد اولیه و ارائه گزارشهای دقیقتر است تا بتواند جایگاه خود را در بازار حفظ کرده و ارزش سهامداران را تضمین کند.