«نبض بازار» گزارش می‌دهد:

تثبیت جایگاه نهم جهان؛ واکاوی جایگاه راهبردی صنعت فولاد ایران در موازنه تجاری ۱۴۰۵+اینفوگرافیک

کد خبر: ۲۳۲۳۶۶

تاریخ: ۲۴ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۲۳:۵۹

در نظام رتبه‌بندی تولیدات صنعتی جهان در سال ۱۴۰۵، صنعت فولاد به عنوان یکی از شاخص‌های اصلی تعیین‌کننده قدرت اقتصادی و زیرساختی کشور‌ها شناخته می‌شود.

به گزارش نبض بازار- بر اساس گزارش‌های دوره‌ای انجمن جهانی فولاد (World Steel Association) در نیمه نخست سال ۲۰۲۶، جمهوری اسلامی ایران با حفظ پایداری در خطوط تولید و بهینه‌سازی زنجیره تأمین، جایگاه خود را در میان ده قدرت برتر تولیدکننده فولاد جهان تثبیت کرده است. کسب و تداوم «رتبه نهم جهانی» در این صنعت، فراتر از یک آمار کمی، نشان‌دهنده تاب‌آوری ساختاری و توان رقابتی ایران در برابر قطب‌های صنعتی نوظهور و سنتی است.

۱. تحلیل جایگاه کمی و مقایسه با رقبای جهانی

تولید فولاد خام ایران در سال گذشته میلادی با عبور از مرز ۳۲ میلیون تن، پیامی روشن به بازار‌های بین‌المللی مخابره کرد. برای درک بهتر اهمیت رتبه نهم، باید نگاهی مقایسه‌ای به وضعیت سایر بازیگران کلیدی داشت. در حالی که کشور‌های توسعه‌یافته‌ای نظیر آلمان و ایتالیا به دلیل افزایش هزینه‌های انرژی و چالش‌های زیست‌محیطی با کاهش نرخ رشد مواجه شده‌اند، ایران موفق شده است با تکیه بر مزیت نسبی «انرژی ارزان» و «دسترسی به مواد اولیه»، فاصله خود را با کشور‌هایی نظیر برزیل و ترکیه به حداقل برساند.

۲. مزیت استراتژیک در تولید آهن اسفنجی (DRI)

نقطه قوت ایران که جایگاه نهم آن را در جهان ارزشمندتر می‌کند، رتبه دوم کشور در تولید «آهن اسفنجی» است. در سال ۱۴۰۵، تولید آهن اسفنجی در ایران از مرز ۳۸ میلیون تن فراتر رفته است. این موضوع از آن جهت اهمیت دارد که ایران بر خلاف بسیاری از رقبا که وابسته به واردات قراضه آهن هستند، تمام زنجیره تولید (از استخراج سنگ معدن تا محصول نهایی) را در داخل کشور انجام می‌دهد. این استقلال در زنجیره تأمین، ضریب امنیت صنعتی کشور را در برابر نوسانات قیمت‌های جهانی و محدودیت‌های تجاری به شدت افزایش داده است.

۳. اثرات کلان اقتصادی و ارزآوری غیرنفتی

از منظر محاسبات عددی، صنعت فولاد اکنون بیش از ۵ درصد از تولید ناخالص داخلی (GDP) ایران را به صورت مستقیم و غیرمستقیم تحت تأثیر قرار می‌دهد. در گزارش‌های مالی سال ۱۴۰۴ و دو ماهه نخست ۱۴۰۵، بخش معدن و صنایع معدنی با محوریت فولاد، پس از حوزه انرژی، بزرگترین منبع تأمین ارز سامانه نیما بوده است.
•    بومی‌سازی قطعات: میزان وابستگی ارزی خطوط تولید از نظر قطعات یدکی و تکنولوژیک در سال ۱۴۰۵ به کمترین میزان خود در دهه اخیر رسیده است. طبق آمار‌های مستند، بیش از ۸۰ درصد تجهیزات مورد نیاز کارخانجات فولادسازی اکنون توسط شرکت‌های دانش‌بنیان داخلی تأمین می‌شود که این امر هزینه تمام‌شده تولید را نسبت به رقبای منطقه‌ای کاهش داده است.
•    توسعه زیرساختی: تثبیت در رتبه نهم جهان، امکان توسعه صنایع پایین‌دستی نظیر خودروسازی، لوازم خانگی و پروژه‌های عظیم ساختمانی را بدون نیاز به واردات محصولات پایه فراهم کرده است.

۴. چالش ناترازی انرژی و مدیریت بهره‌وری

تنها مانع جدی که در سال ۱۴۰۵ پیش روی جهش به رتبه‌های بالاتر (نظیر رتبه هفتم یا هشتم) قرار دارد، ناترازی فصلی در بخش برق و گاز است. با این حال، تحلیلگران اقتصادی معتقدند ورود نیروگاه‌های اختصاصی صنایع (نظیر نیروگاه‌های سیکل ترکیبی و خورشیدی فولاد مبارکه و گل‌گهر) به مدار تولید، در حال رفع این نقیصه است. پیش‌بینی می‌شود با بهره‌برداری کامل از طرح‌های توسعه‌ای در سواحل مکران و جنوب کشور، ایران ظرفیت عملیاتی خود را برای صعود به رتبه‌های بالاتر در پایان دهه جاری آماده کند.

نتیجه‌گیری راهبردی:

ایران در سال ۲۰۲۶ میلادی، نه تنها یک تولیدکننده فولاد، بلکه یک «بازیگر تعیین‌کننده قیمت» در بازار منطقه غرب آسیا و شمال آفریقا محسوب می‌شود. ارزش واقعی رتبه نهم جهان در این است که این جایگاه بر پایه «تولید واقعی» و «سرمایه‌گذاری زیرساختی» به دست آمده است، نه صرفاً تجارت پیله‌وری یا واسطه‌گری. این اقتدار صنعتی، ستون فقرات اقتصاد غیرنفتی ایران را تشکیل داده و ضامن پایداری رشد اقتصادی در مواجهه با تکانه‌های بین‌المللی است.