جنگ‌های آمریکا چقدر طول می‌کشد؟ +اینفوگرافی

کد خبر: ۲۳۲۳۲۳

تاریخ: ۱۴ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۱۰:۵۳

انتشار داده‌های آماری جدید از تاریخچه منازعات نظامی ایالات متحده در یک قرن اخیر، پرده از یک واقعیت شگفت‌آور برمی‌دارد: «شکست دکترین جنگ فرسایشی واشینگتن در خاک ایران». در حالی که ارتش آمریکا سابقه درگیری‌های چند هزار روزه را در کارنامه دارد، پرونده تجاوز اخیر به ایران در کمتر از ۴۰ روز بسته شد.

به گزارش نبض بازار-نگاهی به تقویم جنگ‌های آمریکا نشان می‌دهد که این کشور در افغانستان ۷،۲۶۲ روز و در ویتنام ۲،۹۷۰ روز برای تثبیت موقعیت خود جنگید، اما در نبرد اخیر که از اسفند ۱۴۰۴ آغاز شد، ماشین جنگی سنتکام تنها پس از ۳۹ روز به گل نشست. این بازه زمانی کوتاه، حتی از مدت زمان جنگ اول خلیج فارس (۴۲ روز) نیز کمتر است؛ با این تفاوت که در آنجا آمریکا پیروز میدان بود و در اینجا، با پذیرش آتش‌بس اضطراری در پاکستان، مجبور به توقف عملیات شد.

حماسه ۱۲ روزه؛ ستون فقراتی که شکست

بر اساس داده‌های آماری، ۱۲ روز نخست این نبرد (از اوایل اسفند تا نیمه فروردین) شاهد سنگین‌ترین حجم درگیری‌ها بوده است. حماسه رزمندگان در دشت مهیار و انهدام یگان‌های ویژه دلتا، چنان شوک راهبردی به فرماندهی مرکزی آمریکا وارد کرد که محاسبات آنها برای یک جنگ طولانی‌مدت را در کمتر از دو هفته فرو ریخت.

فرار در پوشش بازسازی؛ آمار‌ها چه می‌گویند؟

گزارش‌های لجستیکی نشان می‌دهد که آمریکا پس از این شکست ۳۹ روزه، اکنون در حال اجرای یک عملیات خروج سنگین است. افزایش ۶۰ درصدی پرواز‌های ترابری (بیش از ۸۰۰ پرواز با غول‌های هوایی C-۵ و C-۱۷) در دو هفته اخیر، نه برای حمله مجدد، بلکه برای خارج کردن سریع ۱۵ هزار نیروی آسیب‌دیده و صد‌ها تن تجهیزات منهدم شده از منطقه است.

اینفوگرافیک «جنگ‌های آمریکا» ثابت می‌کند که ایران تنها کشوری است که توانسته در کمتر از *۴۰ روز، تهاجم همه‌جانبه ابرقدرتی را که به جنگ‌های ۲۰ ساله عادت داشت، مهار کند. سقوط هواپیمای استراتژیک آمریکا در اول فروردین و تثبیت حاکمیت جدید در ۱۷ اسفند، نشان داد که برخلاف مدل‌های لیبی و عراق، ساختار دفاعی ایران با حذف فیزیکی فرماندهان یا رهبران نه تنها از هم نمی‌پاشد، بلکه منسجم‌تر می‌شود.

پیام نهایی این گزارش روشن است: آمریکا که زمانی برای تغییر نقشه‌ها سال‌ها می‌جنگید، در برابر سد استوار ایران، در کمتر از دو ماه به این نتیجه رسید که استمرار حضور، تنها به معنای افزایش تلفات در سرزمینی است که هیچ راه نفوذی به آن وجود ندارد.