«نبض بازار» گزارش می‌دهد:

رویکرد انفعالی در هلدینگ امید در نهایت به کجا می‌رسد؟+اینفوگرافیک

کد خبر: ۲۳۲۲۵۴

تاریخ: ۰۴ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۰۱:۳۸

بررسی ترازنامه و صورت‌های مالی میان‌دوره‌ای ۶ ماهه منتهی به ۳۱ تیرماه ۱۴۰۳ (حسابرسی شده) شرکت مدیریت سرمایه‌گذاری امید، حکایت از تغییر در کیفیت اقلام تعهدی و توانایی خلق جریان نقد آزاد در این هلدینگ راهبردی دارد.

به گزارش نبض بازار- داده‌های استخراج شده از ترازنامه نشان می‌دهد که علی‌رغم شناسایی درآمد‌های دفتری، ساختار دارایی‌های جاری شرکت با پدیده انجماد نقدینگی و افزایش دوره وصول مطالبات مواجه شده است که این موضوع می‌تواند بر فرآیند‌های توسعه‌ای زنجیره فولاد و معدن اثرگذار باشد.

پایش افقی اقلام کلیدی ترازنامه و چرخه وجه نقد

تحلیل مقایسه‌ای وضعیت مالی «وامید» در بازه زمانی شش‌ماهه (منتهی به تیرماه ۱۴۰۳ نسبت به دی‌ماه ۱۴۰۲)، نشان‌دهنده تغییرات معنادار در سرفصل دارایی‌های جاری است. در حالی که موجودی نقد شرکت با کاهش مواجه شده، سرفصل دریافتنی‌ها رشد قابل توجهی را ثبت کرده است که این امر بر کارایی چرخه تبدیل وجه نقد
(Cash Conversion Cycle) سایه می‌اندازد.

واکاوی انباشت دریافتنی‌ها و کیفیت سودآوری

رشد ۳۲ درصدی دریافتنی‌های تجاری و رسیدن آن به رقم خیره‌کننده ۲۱۵ هزار میلیارد ریال (۲۱.۵ همت) در یک بازه شش‌ماهه، یکی از محور‌های اصلی نقد کارشناسان به ساختار مالی وامید است. همزمانی این رشد با کاهش ۱۶ درصدی موجودی نقد، نشان‌دهنده جابجایی دارایی‌ها از نقدینگی پرقدرت به سمت حساب‌های تعهدی است. این وضعیت حکایت از آن دارد که بخش بزرگی از سود‌های شناسایی شده در صورت سود و زیان، از پشتوانه نقدی کافی برای توزیع میان سهامداران یا تزریق به پروژه‌های سرمایه‌ای برخوردار نیستند.
رسوب سرمایه در سرفصل مطالبات، عملاً هلدینگ امید را از رسالت اصلی سرمایه‌گذاری خود دور کرده و به نوعی به «تأمین‌کننده مالی غیررسمی» برای شرکت‌های تابعه تبدیل کرده است. در شرایطی که نرخ تورم و هزینه فرصت سرمایه در اقتصاد بالاست، باقی ماندن ۲۱.۵ همت دارایی در قالب مطالبات راکد، منجر به فرسایش ارزش ذاتی سرمایه سهامداران می‌شود. این چالش ساختاری در صورتی که با مکانیسم‌های وصول نقدینگی اصلاح نشود، می‌تواند پایداری سودآوری در دوره‌های آتی را با تردید مواجه کند.

رویکرد انفعالی در تخصیص منابع و ناترازی بدهی‌ها

جهش ۲۰۱ درصدی در سرفصل سرمایه‌گذاری‌های کوتاه‌مدت و استقرار ۲۰.۵ همت منابع در این بخش، نشان‌دهنده تمایل مدیریت به استفاده از ابزار‌های با درآمد ثابت و سپرده‌های بانکی است. اگرچه این اقدام در نگاه نخست یک رفتار محافظه‌کارانه برای حفظ منابع به نظر می‌رسد، اما از منظر اقتصاد سرمایه‌گذاری، پارک کردن نقدینگی در دارایی‌های شبه‌نقد به جای اجرای طرح‌های توسعه‌ای با ارزش افزوده بالا، به معنای پذیرش بازدهی پایین‌تر از تورم بخشی در حوزه معدن و فولاد است.
همزمان، رشد ۸۷ درصدی در سرفصل پرداختنی‌های غیرتجاری و رسیدن آن به عدد ۲۱ همت، نشان‌دهنده فشار نقدینگی بر خود هلدینگ برای تأمین مخارج جاری است. این پارادوکس مالی (افزایش همزمان مطالبات و بدهی‌های جاری) نشان‌دهنده اخلال در مدیریت جریان نقدینگی (Cash Flow Management) است. تکیه بر سود‌های غیرنقدی و انجماد دارایی‌ها در زنجیره شرکت‌های سرمایه‌پذیر، قدرت مانور «وامید» را در شکار فرصت‌های جدید بازار سرمایه محدود کرده است. صیانت از حقوق سهامداران در افق ۱۴۰۵، مستلزم تبدیل این مطالبات به نقدینگی فعال و بازنگری در استراتژی‌های انباشت دارایی‌های کوتاه‌مدت است.