«نبض بازار» گزارش می‌دهد:

واکاوی شکاف نقدینگی در هلدینگ تیپیکو؛ تحلیل انباشت مطالبات ۱۳ همتی و پیامد‌های هزینه‌ای آن در افق ۱۴۰۵+اینفوگرافیک

کد خبر: ۲۳۲۲۱۷

تاریخ: ۲۷ فروردين ۱۴۰۵ - ۱۸:۴۱

صنعت دارو در فروردین ۱۴۰۵ با یکی از پیچیده‌ترین دوره‌های مدیریت منابع مالی خود روبروست. بررسی‌ها نشان می‌دهد که پویایی تولید در این بخش، بیش از آنکه تحت تأثیر عوامل فنی باشد، درگیر گره‌های اعتباری و انباشت مطالبات در بخش توزیع شده است.

به گزارش نبض بازار-هلدینگ سرمایه‌گذاری دارویی تأمین (تیپیکو)، به عنوان یکی از ارکان اصلی تأمین داروی کشور، اکنون با وضعیتی مواجه است که در آن جریان نقد ورودی با شتاب هزینه‌های جاری و هزینه‌های مالی همخوانی ندارد. این ناهماهنگی، منجر به ایجاد یک ایستایی عملیاتی در لایه‌های مختلف زنجیره تأمین گشته است.

شکاف در نظام وصول مطالبات؛ تحلیل ارقام در بخش توزیع

داده‌های مستند منتهی به پایان سال ۱۴۰۴ حکایت از آن دارد که مجموع مطالبات معوق هلدینگ‌های بزرگ دارویی از بدنه درمان دولتی به مرز ۱۸ هزار میلیارد تومان (۱۸ همت) رسیده است. در این میان، سهم شرکت‌های پخش زیرمجموعه تیپیکو با عددی معادل ۱۳ هزار میلیارد تومان، سنگین‌ترین بخش این ناترازی را به دوش می‌کشد.
توزیع این مطالبات در شرکت‌های اصلی پخش، نمایی روشن از تمرکز فشار توزیع ارائه می‌دهد:
واقعیت‌های میدانی نشان می‌دهد که ریشه این حجم از مطالبات، در عدم توازن میان چانه‌زنی‌های سطوح عالی مدیریتی و واقعیت‌های بودجه‌ای بدنه درمان نهفته است. در حالی که سازمان تأمین اجتماعی در برخی بخش‌ها مطالباتی کمتر از ۱۰ همت از داروخانه‌ها دارد، شرکت‌های تولیدی وابسته به همین سازمان با ارقام بسیار بزرگ‌تری از مراکز درمانی طلبکار هستند؛ پارادوکسی که نشان‌دهنده لزوم بازنگری در مکانیسم‌های تهاتر بدهی و مدیریت مالی بین‌بخشی در ساختار حاکمیت شرکتی است.

فشار هزینه‌های مالی و پدیده «مارپیچ استقراض»

در پاسخ به خشکی منابع نقد، حرکت به سمت تسهیلات بانکی به عنوان یک راهکار مقطعی انتخاب شده است؛ اما شواهد مالی نشان می‌دهد که این استراتژی، خود به منشأ جدیدی برای فشار بر سودآوری تبدیل شده است. وضع نرخ بهره ۴۲.۵ درصدی بر تسهیلات دریافتی، عملاً بخش بزرگی از سود عملیاتی حاصل از تولید را پیش از رسیدن به خالص ترازنامه، مستهلک می‌کند.
این فرآیند، مجموعه‌های زیرمجموعه را در یک وضعیت «مارپیچ بدهی» قرار داده است؛ جریانی که در آن برای پوشش تعهدات ناشی از وام‌های قبلی، نیاز به دریافت تسهیلات جدید با نرخ‌های بالاتر احساس می‌شود. تداوم این روند در سال ۱۴۰۵، ریسک‌های پنهان مالی را افزایش داده (R&D) یا بازسازی تولید را به شدت محدود می‌سازد.

پیامد‌های راهبردی بر پایداری تولید

وقتی نقدینگی در بخش توزیع منجمد می‌شود، اثرات آن با تأخیر به بخش تولید می‌رسد. ناتوانی در تأمین ارز برای مواد اولیه و قطعات یدکی، نتیجه مستقیم همین انباشت ۱۳ همتی مطالبات است. اگرچه تلاش‌هایی برای هشدار نسبت به پیامد‌های این وضعیت در جریان است، اما پایداری جریان دارو در سال جاری، بیش از هر چیز منوط به نقدشوندگی مطالبات از مراکز علوم پزشکی و بیمارستان‌های دولتی است.
عدم موفقیت در وصول این ارقام، منجر به کاهش حاشیه سود واقعی و افزایش ریسک‌های عملیاتی در شرکت‌های تابعه می‌شود. برای عبور از این گلوگاه، تغییر رویکرد از «تسهیلات‌محوری» به سمت «اصلاح فرآیند‌های وصول» و فعال‌سازی مکانیسم‌های تهاتر با دولت، ضرورتی غیرقابل‌انکار است. در غیر این صورت، فشار نرخ بهره و انباشت بدهی‌ها، توان رقابتی و پایداری تولید را در یکی از حساس‌ترین هلدینگ‌های دارویی کشور تحت شعاع قرار خواهد داد.