«نبض بازار» گزارش می‌دهد:

تبیین ابعاد فرسایش مالی و راهبردی ایالات متحده در نبرد چهل‌روزه؛ تحمیل هزینه‌های نامتقارن+اینفوگرافیک

کد خبر: ۲۳۲۱۹۱

تاریخ: ۲۵ فروردين ۱۴۰۵ - ۲۰:۱۰

با گذشت ۴۰ روز از آغاز تقابل نظامی میان ائتلاف غربی به رهبری ایالات متحده و نیرو‌های مدافع تمامیت ارضی ایران، واکاوی داده‌های بودجه‌ای و شاخص‌های اقتصادی نشان‌دهنده تحقق یک «فرسایش هوشمند» در ساختار نظامی و مالی دشمن است.

با گذشت ۴۰ روز از آغاز تقابل نظامی میان ائتلاف غربی به رهبری ایالات متحده و نیروهای مدافع تمامیت ارضی ایران، واکاوی داده‌های بودجه‌ای و شاخص‌های اقتصادی نشان‌دهنده تحقق یک «فرسایش هوشمند» در ساختار نظامی و مالی دشمن است.
به گزارش نبض بازار- جمهوری اسلامی ایران با اتکا به دکترین «بازدارندگی فعال»، موفق شده است توازن قوا را به گونه‌ای مدیریت کند که هزینه‌های تداوم حضور متجاوزانه برای واشینگتن به سطحی غیرقابل توجیه برسد.

۱. عدم تقارن مالی در تقابل پدافندی

یکی از برجسته‌ترین موفقیت‌های راهبردی ایران در این نبرد، تحمیل هزینه‌های گزاف در لایه دفاع هوایی به دشمن است. بررسی‌های فنی نشان می‌دهد که نیروی هوافضای سپاه و یگان‌های موشکی، با بهره‌گیری از پرتابه‌های بومی و اقتصادی، سیستم‌های پدافندی گران‌قیمت آمریکا را در یک مارپیچ هزینه‌ای قرار داده‌اند.

طبق اسناد مالی پنتاگون، هر فروند موشک رهگیر خانواده استاندارد (SM-2 and SM-6) می‌شود، قیمتی بین ۲.۱ تا ۴.۳ میلیون دلار دارد. در مقابل، پرتابه‌های تهاجمی ایران با بخشی از این هزینه تولید و پرتاب می‌شوند. این عدم تقارن باعث شده است که ایالات متحده تنها در ۴۰ روز گذشته، رقمی بالغ بر ۱۸ میلیارد دلار صرفاً برای تأمین مهمات پدافندی هزینه کند. این وضعیت، ذخایر استراتژیک تسلیحاتی آمریکا را با چالشی جدی در میان‌مدت مواجه کرده و بهره‌وری عملیاتی آن‌ها را به شدت کاهش داده است.

۲. بار مالی سنگین حضور لجستیک در منطقه

حفظ و نگهداری ناوگروه‌های ضربت در آب‌های پیرامونی ایران، به عنوان یک اهرم فشار شکست‌خورده، هزینه‌های هنگفتی را به مالیات‌دهندگان آمریکایی تحمیل کرده است. استقرار به همراه یگان‌های پشتیبانی، مستلزم تخصیص بودجه‌ای معادل ۴۵۰ میلیون دلار در روز برای مصارف سوخت، نگهداری فنی و حقوق پرسنل است.

مجموع هزینه‌های لجستیک و آماد در این بازه زمانی از مرز ۱۸ میلیارد دلار عبور کرده است. این در حالی است که به دلیل اشراف اطلاعاتی و توان پهپادی ایران، این ناوگروه‌ها ناچار به رعایت فاصله‌های ایمنی حداکثری شده‌اند که عملاً کارایی رزمی آن‌ها را محدود کرده است. در واقع، حضور نظامی آمریکا در منطقه به جای ایجاد امنیت برای منافع این کشور، به یک چاله بودجه‌ای بزرگ تبدیل شده که تنها منابع مالی واشینگتن را بلعیده است.

۳. شوک انرژی و فشار بر اقتصاد داخلی آمریکا

مدیریت هوشمند شریان‌های انرژی توسط ایران، تأثیر مستقیمی بر شاخص‌های کلان اقتصادی در داخل خاک ایالات متحده داشته است. افزایش قیمت نفت به محدوده ۱۵۵ دلار در هر بشکه، ناشی از ناامنی در مسیرهای ترانزیتی تحت کنترل ایران، تراز تجاری آمریکا را با چالش مواجه کرده است.

برآوردهای اقتصادی نشان می‌دهد که افزایش قیمت سوخت در بازارهای داخلی آمریکا، روزانه بار مالی اضافه معادل ۱.۲ میلیارد دلار بر دوش بخش خصوصی و خانوارهای این کشور گذاشته است. این فشار اقتصادی، نارضایتی‌های اجتماعی را افزایش داده و توان دولت مرکزی برای تأمین بودجه‌های رفاهی را به نفع بودجه‌های جنگی کاهش داده است. ایران با استفاده از اهرم انرژی، موفق شده است هزینه جنگ را به سفره‌های شهروندان آمریکایی منتقل کند، بدون آنکه نیاز به درگیری گسترده در تمامی جبهه‌ها داشته باشد.

۴. تعهدات مالی بلندمدت و بدهی‌های ساختاری

علاوه بر هزینه‌های جاری، نبرد با ایران تعهدات مالی سنگینی را برای آینده اقتصاد آمریکا ایجاد کرده است. (Emergency Supplemental Funding) بدهی عمومی و هزینه‌های بهره اوراق قرضه شده است. پیش‌بینی می‌شود بهره متعلقه به مبالغ قرض‌گرفته شده برای این نبرد طی یک دهه آینده، رقمی بالغ بر ۵۰ میلیارد دلار باشد.

همچنین، هزینه‌های آتی مربوط به مراقبت‌های پزشکی و مستمری (Veterans Affairs) افق بلندمدت بر بودجه عمومی آمریکا تحمیل می‌کند. این ارقام نشان‌دهنده آن است که «ماجراجویی نظامی» علیه ایران، حتی در صورت توقف درگیری‌ها، تا دهه‌ها بر اقتصاد آمریکا سنگینی خواهد کرد.

نتیجه‌گیری و توازن نهایی

در مجموع، برآوردهای دقیق عددی نشان می‌دهد که ایالات متحده تا تاریخ ۲۴ فروردین ۱۴۰۵، با بار مالی مجموعاً ۲۸۹ میلیارد دلار مواجه شده است. این رقم سنگین، گویای آن است که راهبرد بازدارندگی جمهوری اسلامی ایران به درستی عمل کرده و توانسته است با هزینه‌ای به مراتب کمتر، ماشین جنگی دشمن را در یک بن‌بست مالی و راهبردی قرار دهد.

واقعیت‌های روی زمین حاکی از آن است که ایران نه تنها در میدان نظامی، بلکه در میدان جنگ اقتصادی نیز دست برتر را در اختیار دارد و موفق شده است توازن قوا را بر اساس پایداری ملی و مدیریت هوشمند منابع به نفع خود تثبیت کند. تداوم این وضعیت، ایالات متحده را ناچار به بازنگری در سیاست‌های تهاجمی نوین قدرت در منطقه خواهد کرد.