«نبض بازار» بررسی می‌کند:

بررسی عملکرد حاتمی در فولاد کاوه جنوب+اینفوگرافی

کد خبر: ۲۳۰۲۸۲

تاریخ: ۱۴ بهمن ۱۴۰۴ - ۰۹:۵۹

در حالی که صنعت فولاد به عنوان یکی از پیشران‌های اصلی اقتصاد ایران و از حوزه‌های استراتژیک ارزآوری شناخته می‌شود، انتشار گزارش عملکرد ۹ ماهه شرکت «فولاد کاوه جنوب کیش» (با نماد بورسی کاوه) موجی از نگرانی را در میان سهامداران و تحلیلگران بازار سرمایه ایجاد کرده است. بررسی اعداد و ارقام مندرج در آخرین گزارش‌های مالی این شرکت، حکایت از یک تضاد آشکار در مدیریت منابع دارد؛ وضعیتی که در آن تمامی شاخص‌های هزینه با شتابی نگران‌کننده صعودی شده‌اند، اما در مقابل، سود واقعی سهامداران با ریزشی چشمگیر مواجه شده است.

به گزارش نبض بازار-سقوط آزاد سود هر سهم (EPS) کلیدی‌ترین شاخص برای ارزیابی موفقیت یک مدیرعامل، میزان سودی است که به ازای هر سهم تولید می‌کند. طبق داده‌های موجود، سود هر سهم (EPS) فولاد کاوه در ۹ ماهه اخیر سال ۱۴۰۴ نسبت به مدت مشابه سال قبل، ۳۶ درصد کاهش یافته است. این سقوط در حالی رخ می‌دهد که قیمت محصولات فولادی در بازار‌های جهانی و داخلی با نوسانات شدیدی همراه بوده، اما عدم توانایی مدیریت در صیانت از حاشیه سود شرکت، عملاً ثروت سهامداران را تحت شعاع قرار داده است.

۲. انفجار هزینه‌های اداری و مالینقطه تاریک این گزارش، رشد بی‌رویه هزینه‌های جاری است. در حالی که شرکت در تولید سود عقب‌گرد داشته، هزینه‌های اداری آن با رشد ۵۷ درصدی و هزینه‌های مالی با رشد ۴۹ درصدی مواجه شده‌اند. این پرسش جدی مطرح است که در شرایط رکود نسبی و کاهش سودآوری، چرا و چگونه هزینه‌های تشکیلاتی و اداری شرکت تا این حد افزایش یافته است؟ افزایش ۴۹ درصدی بدهی و بهره‌های بانکی نیز نشان‌دهنده غرق شدن شرکت در چرخه‌ی وام‌های پرهزینه است که به جای صرف شدن در مسیر توسعه‌ی سودآور، صرفاً به باری بر دوش ترازنامه تبدیل شده‌اند.

۳. فشار مالیاتی و سوءمدیریت ساختارییکی از عجیب‌ترین ارقام این گزارش، جهش ۱۶۳ درصدی مالیات بر درآمد است. در حالی که سود خالص کاهش یافته، این میزان جهش مالیاتی می‌تواند نشان‌دهنده عدم استفاده از معافیت‌های مالیاتی، خطا‌های محاسباتی در اظهارنامه‌ها یا ناتوانی در مدیریت مالیاتی باشد که در نهایت از جیب ذینفعان کسر شده است.
نتیجه‌گیری: بن‌بست مدیریتی در «کاوِه» عملکرد جواد حاتمی در راس مدیریت فولاد کاوه جنوب کیش، نمادی از مدیریت هزینه‌زا در شرکت‌های بزرگ صنعتی است. مدیریت فعلی نه تنها نتوانسته است نرخ رشد هزینه‌ها را کنترل کند، بلکه با اجازه دادن به رشد ۵۷ درصدی هزینه‌های اداری، عملاً بهره‌وری را فدای ساختار سنگین اداری کرده است.