«نبض بازار» گزارش می‌دهد:

مقایسه هزینه‌ انرژی در ۴ مجموعه بزرگ فولادی+اینفوگرافی

کد خبر: ۲۲۹۹۹۰

تاریخ: ۱۶ دی ۱۴۰۴ - ۱۵:۵۸

صنعت فولاد به‌عنوان یکی از پرمصرف‌تری صنایع ایران، در سال‌های اخیر بیش از هر زمان دیگری زیر فشار ناترازی گاز و برق قرار گرفته است؛ فشاری که حالا خود را به‌وضوح در صورت‌های مالی و هزینه‌های عملیاتی شرکت‌های فولادی نشان می‌دهد. بررسی داده‌های انرژی چهار شرکت بزرگ فولادی کشور شامل فولاد خراسان، فولاد هرمزگان، فولاد ارفع و فولاد کاوه جنوب کیش، نشان می‌دهد اختلاف هزینه انرژی میان این شرکت‌ها صرفاً ناشی از حجم تولید نیست، بلکه به سطح بهره‌وری، فناوری و مدیریت مصرف انرژی بازمی‌گردد.

به گزارش نبض بازار-بر اساس این بررسی، مجموع هزینه انرژی (برق، گاز و آب) در میان شرکت‌های مورد مطالعه فاصله معناداری دارد. فولاد کاوه جنوب کیش با ثبت بیش از ۸ هزار میلیارد ریال هزینه انرژی، در صدر پرهزینه‌ترین شرکت‌ها قرار گرفته است. این عدد نشان می‌دهد مصرف بالای گاز و انرژی در این شرکت، فشار قابل‌توجهی بر ساختار هزینه‌ای آن وارد کرده و نیاز به بازنگری جدی در سیاست‌های مصرف انرژی را برجسته می‌سازد.

در مقابل، فولاد ارفع با ثبت هزینه‌ای در حدود ۲.۵ هزار میلیارد ریال، کم‌هزینه‌ترین شرکت در این مقایسه است. عملکرد ارفع نشان می‌دهد که استفاده بهینه از فناوری، مدیریت مصرف برق در کوره‌های قوس الکتریکی و کنترل مصرف گاز می‌تواند نقش تعیین‌کننده‌ای در کاهش هزینه‌های انرژی ایفا کند. همین موضوع باعث شده فولاد ارفع به‌عنوان «بهترین عملکرد انرژی» در میان این چهار شرکت معرفی شود.

فولاد هرمزگان با هزینه‌ای نزدیک به ۵ هزار میلیارد ریال در جایگاه میانی قرار دارد. این شرکت اگرچه از نظر مصرف انرژی وضعیت بحرانی ندارد، اما همچنان فاصله قابل‌توجهی با شرکت‌های کم‌مصرف‌تر دارد. تعادل نسبی میان مصرف آب و گاز، نقطه قوت فولاد هرمزگان محسوب می‌شود، هرچند همچنان ظرفیت بهبود در حوزه بهره‌وری انرژی وجود دارد.

در این میان، فولاد خراسان نیز با هزینه‌ای بیش از ۵.۵ هزار میلیارد ریال در وضعیت متوسط رو به بالا قرار گرفته است. مصرف بالای برق در این شرکت، به‌ویژه در مقیاس میلیون مگاوات‌ساعت، زنگ هشدار افزایش هزینه‌ها در سال‌های آینده را به صدا درآورده است؛ موضوعی که با تشدید محدودیت‌های برق در فصول گرم می‌تواند اثر مستقیم بر تولید و سودآوری این شرکت داشته باشد.

جمع‌بندی این داده‌ها نشان می‌دهد شکاف هزینه انرژی میان فولادسازان کشور به یک مزیت یا تهدید رقابتی تبدیل شده است. در شرایطی که سیاست‌گذار به‌دنبال اصلاح قیمت انرژی و کاهش یارانه‌های پنهان است، شرکت‌هایی با مصرف بهینه‌تر مانند فولاد ارفع، در موقعیت امن‌تری قرار دارند. در مقابل، فولادسازانی با هزینه انرژی بالا، در صورت تداوم ناترازی و افزایش نرخ حامل‌ها، ناگزیر به اصلاح ساختار مصرف یا پذیرش کاهش حاشیه سود خواهند بود.