تأخیر دیپلماتیک یا برنامه‌ریزی جدید؟ / مذاکرات ایران و آمریکا به تعویق افتاد

کد خبر: ۲۱۳۳۲۶

تاریخ: ۰۲ ارديبهشت ۱۴۰۴ - ۲۰:۴۵

بقایی، از اعضای تیم مذاکره‌کننده اعلام کرد که جلسه کارشناسی ایران و آمریکا که قرار بود چهارشنبه برگزار شود، به دلایل برنامه‌ریزی داخلی، به روز شنبه موکول شده است.

به گزارش نبض بازار اسماعیل بقائی سخنگوی وزارت امور خارجه در گفتگو با خبرنگاران، از برگزاری نشست فنی-کارشناسی ایران و آمریکا در روز شنبه آینده خبر داد.

به گفته بقائی، بنا به پیشنهاد عمان و توافق هیات‌های نمایندگی ایران و آمریکا، جلسه مشورتی فنی دو کشور که قرار بود در چارچوب گفتگوهای غیرمستقیم دو طرف در روز چهارشنبه برگزار شود، به روز شنبه آینده، همزمان با حضور روسای هیات‌های دو کشور، موکول شد.

کارشناسان غیر دخیل در مذاکرات که نخواستند نامشان فاش شود، به آسوشیتدپرس گفته‌اند که این لزوما بدین معنا نیست که توافق قریب‌الوقوع است بلکه در عوض، این یعنی مذاکرات بین عباس عراقچی، وزیر خارجه ایران و استیو ویتکاف، فرستاده ویژه دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا در امور غرب آسیا، به آنچه احتمالا تجارت سطح بالاست، تبدیل نشده است.

کِلسی داوِنپورت، مدیر واحد سیاست عدم اشاعه در انجمن کنترل تسلیحات که مدت‌هاست برنامه هسته‌ای ایران را مطالعه و دنبال می‌کند، می‌گوید: موافقت با مذاکرات فنی یعنی طرفین در مذاکرات، اهداف عملی و واقع‌گرایانه خود را ابراز کرده و به‌دنبال کنکاش در جزئیات هستند.

وی تاکید کرد: اگر ویتکاف در جریان مذاکراتش با عراقچی، خواسته‌های حداکثری همچون برچیدن برنامه غنی‌سازی را مطرح می‌کرد، ایران برای برگزاری مذاکرات در سطح فنی، هیچ انگیزه‌ای نمی‌داشت.

با این حال، سطح فنی همچنان مملو از مین‌گذاری‌های احتمالی است؛ مین‌هایی از جمله اینکه «چه میزان غنی‌سازی از جانب ایران برای آمریکا مطلوب است؟ برنامه موشکی بالستیک تهران چه می‌شود؛ موضوعی که ترامپ در سال ۲۰۱۸ و همزمان با خروج یکطرفه آمریکا از توافق سال ۲۰۱۵(برجام)، به عنوان مولفه اول خروج به آن اشاره کرد؟ چه تحریم‌هایی ممکن است برداشته شود و کدامیک همچنان به قوت خود باقی خواهند ماند؟»

ریچارد نفیو، استادیار اندیشکده مرکز واشنگتن برای سیاست خاور نزدیک که در جریان مذاکرات بر سر آنچه بعدها توافق هسته‌ای سال ۲۰۱۵ خوانده شد، در وزارت خارجه آمریکا روی تحریم‌ها علیه ایران کار می‌کرد، می‌گوید: مهم‌ترین شاخصه تعیین‌کننده ارزش مذاکرات فنی، در این مسئله نهفته است که آیا تعهد سیاسی برای اقدام وجود دارد و اینکه کارشناسان(فنی) باید به اصطلاح «ته و توی چه چیزی را درآورند؟».

به گفته وی، در صورتی که کارشناسان هم مجبور باشند که بدون توافق سیاسی، درباره مفاهیم و موضوعات بزرگ بحث کنند، «آب در هاون کوبیدن است.»

منبع مشرق