«نبض بازار» گزارش می دهد:

محدودیت‌های برقی چه بلایی سر جایگاه فولادی ایران می آورد؟

کد خبر: ۲۱۲۳۸۳

تاریخ: ۲۶ فروردين ۱۴۰۴ - ۱۲:۳۰

هنوز یک ماه از سال ۱۴۰۴ نگذشته محدودیت‌های برقی صنایع آغاز شده است. صنایع فولادی که در ۴ سال اخیر با بحران شدید برق مواجه شدهاند، انتظار آغاز این بحران از ابتدای سال را نداشتند. در سه سال دولت سیزدهم با ادعای تأمین برق برای شهرها، برق صنایع را تا حد زیادی محدود کردند، اما پس از آن شهر‌ها نیز در امان نماندند و صنایع هم به موازات آن درگیر بحران شدند. در ادامه به بررسی ناترازی برق فولادی‌ها در فروردین میپردازیم.

به گزارش نبض بازار، با انتشار جدول قطعی برق برای کلانشهرها، آب پاکی روی دست همه ریخته شد. به قول معروف سالی که نکوست از بهارش پیداست و بهار ۱۴۰۴ با ناترازی برق شهری و صنعتی همراه شده است. شرکت‌های فولادی که انتظار نداشتند از ماه نخست درگیر بحران ناترازی شوند و تا تابستان خود را ایمن میدیدند، حالا با کاهش توزیع برق در حدود ۳۰ تا ۸۰ درصد مواجه شدهاند.

برق فولاد کجاست؟

هنوز فروردین ماه به پایان نرسیده که صدای فولادی‌ها درآمده است. خلیفه سلطانی، دبیرانجمن تولیدکنندگان فولاد در این رابطه به ایسنا گفته است: «با گذشت کمتر از ۲۰ روز از آغاز سال ۱۴۰۴، صنایع فولادی با محدودیت‌های شدید و غافلگیرانه برق مواجه شدهاند؛ این محدودیت‌ها به کاهش ۳۰ تا ۵۰ درصدی تأمین برق واحد‌ها انجامیده و در مواردی حتی به ۸۰ درصد نیز میرسد. چنین شرایطی که در سال‌های اخیر بیسابقه بوده، مشکلات جدی برای تولید و ادامه فعالیت این صنعت بهوجود آورده است.»

سؤال اساسی فولادی‌ها در مواجهه با این شرایط این است که چه اتفاقی در سه سال اخیر رخ داده است که هم شهر‌ها و هم صنایع تا این حد در بحران قرار گرفتهاند و هیچ روزی نیست که از شر بی برقی راحت شوند؟ تداوم این روند انگیزه کافی برای کارخانه‌ها جهت تولید را کاهش داده و هزینه تولید نیز مسلماً دو برابر خواهد شد.

جایگاهی که در خطر است

ماجرا به این سادگی نیست که صرفاً چند روزی برق صنایع قطع شده باشد. عدم توزیع برق تا ۸۰ درصد حتی فولاد مبارکه را هم دچار بحران میکند و دیگر تجدیدپذیر‌ها و اصلاح الگوی تولید هم نمیتواند کمکی به حفظ میزان تولید بکند. با یک محاسبه ساده میتوان دریافت که تولید فولاد ایران با این وضعیت از ماهانه ۲.۵ میلیون تن به ۱.۳ میلیون تن سقوط خواهد کرد و این رقم یعنی افت جایگاه ایران تا رده پانزدهم جهانی و تولید ۱۵ میلیون تن فولاد در سال که نتایج اقتصادی بدی به دنبال دارد. دولت بر روی صنایع فولاد حساب زیادی باز کرده، اما با روند فعلی مسلماً به هیچکدام از اهداف اقتصادی خود دست پیدا نخواهد کرد.