بیوگرافی حجت الاسلام و المسلمین سیدعلی خمینی

کد خبر: ۱۹۳۴۷۶

تاریخ: ۱۵ مهر ۱۴۰۳ - ۱۴:۲۴

سیدعلی خمینی، نوه حضرت امام خمینی (ره) و کوچکترین فرزند مرحوم حاج احمد خمینی، در حال حاضر در نجف اشرف زندگی می‌کند. او از خانواده‌ای با پیشینه دینی و سیاسی غنی است و ارتباط نزدیکی با تاریخ معاصر ایران دارد.

به گزارش نبض بازار، سیدعلی خمینی به عنوان یک چهره مذهبی و فرهنگی شناخته می‌شود و در فعالیت‌های مختلف اجتماعی و مذهبی شرکت دارد.

سیدعلی خمینی در تاریخ ۲۱ فروردین ماه سال ۱۳۶۵ در تهران متولد شده است، او نوه حضرت امام (س) و سومین فرزند مرحوم حاج احمد خمینی است. همسر وی نوه آیت الله سیستانی و دختر آیت الله سیدجواد شهرستانی است، که عقد ازدواج ایشان توسط آیت الله سیستانی و در جوار حرم مطهر امام علی علیه السلام خوانده شده است، حاصل این ازدواج دو پسر به نام های محمدعلی و محمد حسین است.

علی خمینی تا چند سال پیش در قم اقامت داشت و در سال ۱۳۹۷ به کشور عراق و شهر نجف هجرت کرد، و در حال حاضر در حوزه مبارکه نجف اشرف به تدریس می پردازد.

ایشان نیز مانند برادران بزرگتر خود سیدحسن خمینی و سیدیاسر خمینی تحصیلات حوزوی داشته و پس از پایان تحصیلات به تدریس مشغول شده اند، به طور مثال در سال تحصیلی ۸۷-۸۸ در مدرسه رضویه قم کتاب منطق مظفر را تدریس می کردند، و مدتی بعد از اساتید سطوح عالیه حوزه علمیه قم محسوب می شدند، و مکاسب شیخ انصاری را تدریس می کردند.

از علاقه حضرت امام (س) به ایشان در خاطرات بسیار یاد شده است، و تصاویری از وی در روزهای پایانی حیات امام خیمنی (س) به ثبت رسیده است که شهرت یافته است، مثلا در سال ۱۳۶۷ حضرت امام صحیفه سجادیه ای به ایشان هدیه کرده اند، در بخشی از نوشتار حضرت امام آمده است: «و من این کتاب بزرگ را به فرزند عزیزم که در جبهۀ او نور و نورٌ عَلی نُور می بینم و‏‎ ‎‏آن عزیز که یادگار احمد‎‏ و از سلالۀ پاک ائمۀ اطهار ـ علیهم سلام الله ـ و پروردۀ دامن‏‎ ‎‏پاک مادر عزیزش که سلالۀ پاک ائمۀ اطهار و از طباطبایی ها که افتخار فرزندی حسنین را‏‎ ‎‏دارند اهدا کردم و امیدوارم او از علمای برجسته و فقهای متعهد و از عرفای مجاهد فی‏‎ ‎‏سبیل الله در دو جبهۀ ظاهر و باطن شود و از این کتاب مقدس به طور شایسته بهره مند‏‎ ‎‏گردد و پدر پیر خود، خمینی را که عمری با هوای نفس و عصیان و ناسپاسی گذرانده و‏‎ ‎‏اکنون با روی سیاه و کوله باری از معصیت بدون هیچ امید ـ مگر به فضل خدای رحمان ـ‏‎ ‎‏از این دار و دیار به دار و دیار دیگر می رود از طلب رحمت و دعایی و بخشش گناهان بر‏‎ ‎‏او منت نهد.» (صحیفه امام، جلد ۲۱، صفحه ۲۱۰)